Tanrısal bir esinin eseri olan şey senin olamayandır. Güzelliğin içinden geçip gitmesine ve ışığının yoluna devam etmesine izin verebilen olarak şair bu kaynakla bir bağlılık içinde, onun boyunduruğu altında bulunur. Dolayısıyla şiirin icrası her şeyden önce bir etkilenim halinin, yani şairin ilham perisiyle kurduğu bağlılık ilişkisinin gösterisi olarak meydana gelebilir. Şairin öznel tabiatının yapısı ve tekil bir izlenimin kalıntılarıyla şekillenen bu ilişkinin seyirci tarafından algılanması esere ikinci bir katman ekler. Dışardan bakan gözlerin gördüğü büyülü etkileşimin yalnızca bir ucudur. Tanrısal olan bir maskenin ardında saklanmış, şairin derisinin altına girmiştir artık. Çünkü şair tanrısına gerçek yüzünü gösterebilmek için seyircisine maskesini göstermiştir. Maskenin varlığı, arkasında yatan gücün hayaline yol açarak seyirciye bir yandan görülecek bir yandan da düşlenecek bir şeyin birliğini verir. Güzelliğin görünümü her derin ruhun bir maskeye duyduğu ihtiyacın tekrarı ve bulaşıcılığıdır.
Seyirci, bir yaraya gözlerini dikip acıyı hayal etmenin zorluğundan dışarı sürüklenir ve böylece, yarası olanın acısına sahip çıkabileceğini düşünerek, şairin fail göründüğü en dış katmanla ilgilenir. Neyi gördüğü bilinmeyen ilk görgü tanığının gözleri hakkında olmaya başlar gösteri. Oysa güzelliğin sürekli etkisi olarak acı, hiçbir zaman sahiplenilemeyecek ve sadece içinde kaybolunacak olandır. Şairin bu içsel uzama bağlılığından büyülenip onun deneyiminin yankılarını kendisinde keşfeden bir seyircinin bile, bulacağı tek şey güzelliğin yarattığı etkilenim yapısının bulaşıcılığıdır. Zira her yeni etkilenim etkinin birincil kaynağından bir uzaklaşma ve gerçek yüzün gösterildiği şeyin bir dönüşümü demektir. Bu durumda, şair ne kadar içinden geçip gitmesine izin verirse versin, güzel olanın ışığı hiçbir engele takılmamış gibi yayılmaya devam edemez. Güzelliğin gerçek nesnesi, ona bakanların gözlerinde yarattığı yansıma sonucu gitgide artan parlaklığıyla kendini görünmekten koruyup erişilmezliğinin sınırlarını aktarmaktadır. Şair tümünü göremediğinden etkilenir, etkilendiğini sahiplenemez ve sahiplenmediğini veremez. Şiir ona sığmayan ve ondan taşan bir şeyin maskesidir.
Etrafta yüzler görüyorum
belirsiz bir geleceğin bakışlarının üzerime bıraktıklarıyla
insan yüzünün ilk yaralayıcısı katil değil
bir sokağın çıkmazında bulundu
görgü tanığı sonunda maskesini bir tarafa kaldırıp
bitmeyen sigarasını dumanlanıyor gözlerime
görmeyi kendine saklayanları çoktandır lanetli bilirdim
bir madde bağımlısının gerçek yüzündeki masumiyeti hayal ediyorum
güzelliğini sahiplenmeye davranıp durmak
onun bitmek bilmeyen mücadelesi değildir artık
ağzındaki sigara, yüzündeki yara izi
ya da yalnızca başka bir maske
gözlerimdeki duman sonsuzca sarkıyor ağzından
etrafta deriler yüzüyorum.
İnsan yüzünün ilk yaralayıcısı kimseyi öldürmedi
masumiyetini kusursuz bir görgü tanığı ağzında geveledi
masumiyetini sonsuzlukla kirletip yere tükürdü
ve sorumsuzca öksürdü
etrafta yardım çağırıyorum
sahiplenmek istediği tüm güzellik ölmeye mahkûm edilmiş
sahiplenip üzerini örttüğü kendi çirkin yüzünün çıplaklığı olmuş
ve geriye yalnızca gözlerindeki ışıklar kalmıştır artık.
Tanıklığının yetersizliği içgüdüsel bir sessizlik özlemiyse
zihnimin bulanıklığına iyi gelecek bir itirafı elime alıp
insan türünün öncülerine doğrultmuş olabilirdim
gerçek yüzünü göstermesi için son şansı
elime aldığım sözlerin oynadığı bir ölüm oyunu
bir madde bağımlısının yoksunluk belirtileridir
etrafta bir yardım çığlığı arıyorum
ve yalnızca ses çıkarıyor olmanın yabanıllığında
ağzını bir şüphenin gölgesine terk edip
sokağın en arkasına saklandı
izlemekten tanınmaz hale gelmiştir yüzü
gözlerindeki ışıkların üzerime bıraktıklarıyla
tanınmaz hale gelmiştir şimdiki zaman
imkansızlığa sırtını dönüp gitmek istediğinde
onu durdurduğumu düşünüp
hiçbir şeyi yapacağım
ve tüm sokağı yoksunluğun varlığı kaplayacakmış.
Maske, tesir altındaki şairin gerçekliğinin yegâne görünüm biçimi olarak zorunlu bir göz yanılsamasını beraberinde getirir. Bakışları üzerine toplayan güzellik kendisi olmayan bir şeyi düşündürerek bir hatıraya uğratır görenini, görüntüsünün gücü mevcudiyete aşkınlığından ileri gelir. Saf hatıranın şimdiye taşınamazlığının bir sonucudur maske. Bu anlamda şiir boyunca dile gelen şey, temsil edilmesi imkânsız bir hatıranın şairin yüz ifadesinde yarattığı dönüşüm; şairin sorumluluğunu duyduğu şey ise güzelliğin onu soktuğu çıkmaz sokakların huzuruna çıkmak, varlığının bir parçası olmaktır. Halbuki güzelliğin tanıklığını yapan ancak kendi belirleniminin sınırlarıyla baş başa kalabilir. Çünkü bütününü gizleyerek olduğu gibi görünmeyen şey bir bütün olmaya da direnç gösterir, tesirin ve bakışın araladığı mesafe bir uçurumdur. İmkânsızlık, güzel olan aracılığıyla, geçmişin varlığından geleceğin yokluğuna bulaştığından beri uçurumun kenarına zincirlenmiş şair kendi ölümüyle karşılaşır ki bu durum yalnızca seyirci için olsa bile nihayet bir bütün ifade eder. Bir maske olarak şiir ölümün tanıklığının bir temsili değil, ikamesidir. Bilinmezlikle iletişim halinde olan şamanların sessiz muhataplarından bir cevap alma ihtimaline karşı taktıkları bir maske gibidir şiirin maskesi, seyircisini şiirsel icraatin yoklukla kurduğu tehlikeli yakınlıktan korumaktadır. Bu sayede şiir, seyircinin gözünde bir başkasının ölümü olarak ahlaki bir anlam kazanır ve onu tanrısalın huzuruna çıkmaktan kurtarır. Şiir, kurban edilmenin yalnızlığına bürünmüş olan şaire hiçbir şeyin anlatılmadığı bir ayindir.
Dışarda unutulmuş bir yüz ifadesi var
sadece kendini düşünür yaşamak
yaşamayacak
maruz kaldığım dışarı çıkmak diye
ölüm döşeğiyle içli dışlı bir yabancının huzuruna çıkmak
parçaları etrafa saçılmış son bir sigaranın
izini sürmüş gözleri
ve gözlerine sürdü kanın bulanıklığını
benim yanıma geldiğinde bir yara iziyle tanıştım
bir yara izi bana yaşamayı düşündürüyor
teslim olabileceği bir yaşam
teslim olmalıydı
etrafta işaretler büyütüyorum
bir yara izi bir maskenin maskesi
ve bir çıkmaz sokak ölümü çağrıştırıyor geçmişe
etrafta hiç işlenmemiş bir cinayetin çözümüyle uğraşıyorum
bir cinayet ki
seyirci kalan gözler ardına saklanıp
kendi dehşetini dünyadan korumak için
insan yüzünü bir maskeye dönüştürecektir
işlenmemiş bir cinayetin nasıl gerçekleştiğini görebiliyor musun?
haklı bir suskunluk bağışlayacaktır şahidine
işlenmiş nesnelerin acısını duyabiliyor musun?
şiir duymanın canına kastetmiş bir duyumun sessizliğine büründüğünde
yüzünü saklamadan konuşmaya başlayabilir misin?

