Tanrısal bir esinin eseri olan şey senin olamayandır. Güzelliğin içinden geçip gitmesine ve ışığının yoluna devam etmesine izin verebilen olarak şair bu kaynakla bir bağlılık içinde, onun boyunduruğu altında bulunur. Dolayısıyla şiirin icrası her şeyden önce bir etkilenim halinin, yani şairin ilham perisiyle kurduğu bağlılık ilişkisinin gösterisi olarak meydana gelebilir. Şairin öznel tabiatının yapısı ve tekil bir izlenimin kalıntılarıyla şekillenen bu ilişkinin seyirci tarafından algılanması esere ikinci bir katman ekler. Dışardan bakan gözlerin gördüğü büyülü etkileşimin yalnızca bir ucudur. Tanrısal olan bir maskenin ardında saklanmış, şairin derisinin altına girmiştir artık. Çünkü şair tanrısına gerçek yüzünü gösterebilmek için seyircisine maskesini göstermiştir. Maskenin varlığı, arkasında yatan gücün hayaline yol açarak seyirciye bir yandan görülecek bir yandan da düşlenecek bir şeyin birliğini verir. Güzelliğin görünümü her derin ruhun bir maskeye duyduğu ihtiyacın tekrarı ve bulaşıcılığıdır. 

    Seyirci, bir yaraya gözlerini dikip acıyı hayal etmenin zorluğundan dışarı sürüklenir ve böylece, yarası olanın acısına sahip çıkabileceğini düşünerek, şairin fail göründüğü en dış katmanla ilgilenir. Neyi gördüğü bilinmeyen ilk görgü tanığının gözleri hakkında olmaya başlar gösteri. Oysa güzelliğin sürekli etkisi olarak acı, hiçbir zaman sahiplenilemeyecek ve sadece içinde kaybolunacak olandır. Şairin bu içsel uzama bağlılığından büyülenip onun deneyiminin yankılarını kendisinde keşfeden bir seyircinin bile, bulacağı tek şey güzelliğin yarattığı etkilenim yapısının bulaşıcılığıdır. Zira her yeni etkilenim etkinin birincil kaynağından bir uzaklaşma ve gerçek yüzün gösterildiği şeyin bir dönüşümü demektir. Bu durumda, şair ne kadar içinden geçip gitmesine izin verirse versin, güzel olanın ışığı hiçbir engele takılmamış gibi yayılmaya devam edemez. Güzelliğin gerçek nesnesi, ona bakanların gözlerinde yarattığı yansıma sonucu gitgide artan parlaklığıyla kendini görünmekten koruyup erişilmezliğinin sınırlarını aktarmaktadır. Şair tümünü göremediğinden etkilenir, etkilendiğini sahiplenemez ve sahiplenmediğini veremez. Şiir ona sığmayan ve ondan taşan bir şeyin maskesidir.

 

Etrafta yüzler görüyorum

belirsiz bir geleceğin bakışlarının üzerime bıraktıklarıyla

insan yüzünün ilk yaralayıcısı katil değil

bir sokağın çıkmazında bulundu

görgü tanığı sonunda maskesini bir tarafa kaldırıp

bitmeyen sigarasını dumanlanıyor gözlerime 

görmeyi kendine saklayanları çoktandır lanetli bilirdim

bir madde bağımlısının gerçek yüzündeki masumiyeti hayal ediyorum

güzelliğini sahiplenmeye davranıp durmak

onun bitmek bilmeyen mücadelesi değildir artık

ağzındaki sigara, yüzündeki yara izi

ya da yalnızca başka bir maske 

gözlerimdeki duman sonsuzca sarkıyor ağzından

etrafta deriler yüzüyorum.

 

İnsan yüzünün ilk yaralayıcısı kimseyi öldürmedi

masumiyetini kusursuz bir görgü tanığı ağzında geveledi

masumiyetini sonsuzlukla kirletip yere tükürdü

ve sorumsuzca öksürdü

etrafta yardım çağırıyorum

sahiplenmek istediği tüm güzellik ölmeye mahkûm edilmiş

sahiplenip üzerini örttüğü kendi çirkin yüzünün çıplaklığı olmuş 

ve geriye yalnızca gözlerindeki ışıklar kalmıştır artık.

 

Tanıklığının yetersizliği içgüdüsel bir sessizlik özlemiyse

zihnimin bulanıklığına iyi gelecek bir itirafı elime alıp 

insan türünün öncülerine doğrultmuş olabilirdim 

gerçek yüzünü göstermesi için son şansı 

elime aldığım sözlerin oynadığı bir ölüm oyunu

bir madde bağımlısının yoksunluk belirtileridir

etrafta bir yardım çığlığı arıyorum

ve yalnızca ses çıkarıyor olmanın yabanıllığında

ağzını bir şüphenin gölgesine terk edip 

sokağın en arkasına saklandı 

izlemekten tanınmaz hale gelmiştir yüzü 

gözlerindeki ışıkların üzerime bıraktıklarıyla

tanınmaz hale gelmiştir şimdiki zaman

imkansızlığa sırtını dönüp gitmek istediğinde

onu durdurduğumu düşünüp

hiçbir şeyi yapacağım

ve tüm sokağı yoksunluğun varlığı kaplayacakmış.

 

    Maske, tesir altındaki şairin gerçekliğinin yegâne görünüm biçimi olarak zorunlu bir göz yanılsamasını beraberinde getirir. Bakışları üzerine toplayan güzellik kendisi olmayan bir şeyi düşündürerek bir hatıraya uğratır görenini, görüntüsünün gücü mevcudiyete aşkınlığından ileri gelir. Saf hatıranın şimdiye taşınamazlığının bir sonucudur maske. Bu anlamda şiir boyunca dile gelen şey, temsil edilmesi imkânsız bir hatıranın şairin yüz ifadesinde yarattığı dönüşüm; şairin sorumluluğunu duyduğu şey ise güzelliğin onu soktuğu çıkmaz sokakların huzuruna çıkmak, varlığının bir parçası olmaktır. Halbuki güzelliğin tanıklığını yapan ancak kendi belirleniminin sınırlarıyla baş başa kalabilir. Çünkü bütününü gizleyerek olduğu gibi görünmeyen şey bir bütün olmaya da direnç gösterir, tesirin ve bakışın araladığı mesafe bir uçurumdur. İmkânsızlık, güzel olan aracılığıyla, geçmişin varlığından geleceğin yokluğuna bulaştığından beri uçurumun kenarına zincirlenmiş şair kendi ölümüyle karşılaşır ki bu durum yalnızca seyirci için olsa bile nihayet bir bütün ifade eder. Bir maske olarak şiir ölümün tanıklığının bir temsili değil, ikamesidir. Bilinmezlikle iletişim halinde olan şamanların sessiz muhataplarından bir cevap alma ihtimaline karşı taktıkları bir maske gibidir şiirin maskesi, seyircisini şiirsel icraatin yoklukla kurduğu tehlikeli yakınlıktan korumaktadır. Bu sayede şiir, seyircinin gözünde bir başkasının ölümü olarak ahlaki bir anlam kazanır ve onu tanrısalın huzuruna çıkmaktan kurtarır. Şiir, kurban edilmenin yalnızlığına bürünmüş olan şaire hiçbir şeyin anlatılmadığı bir ayindir.

 

Dışarda unutulmuş bir yüz ifadesi var 

sadece kendini düşünür yaşamak

yaşamayacak

maruz kaldığım dışarı çıkmak diye

ölüm döşeğiyle içli dışlı bir yabancının huzuruna çıkmak 

parçaları etrafa saçılmış son bir sigaranın 

izini sürmüş gözleri

ve gözlerine sürdü kanın bulanıklığını

benim yanıma geldiğinde bir yara iziyle tanıştım 

bir yara izi bana yaşamayı düşündürüyor

teslim olabileceği bir yaşam

teslim olmalıydı 

etrafta işaretler büyütüyorum

bir yara izi bir maskenin maskesi

ve bir çıkmaz sokak ölümü çağrıştırıyor geçmişe

etrafta hiç işlenmemiş bir cinayetin çözümüyle uğraşıyorum

bir cinayet ki 

seyirci kalan gözler ardına saklanıp

kendi dehşetini dünyadan korumak için 

insan yüzünü bir maskeye dönüştürecektir

işlenmemiş bir cinayetin nasıl gerçekleştiğini görebiliyor musun?

haklı bir suskunluk bağışlayacaktır şahidine

işlenmiş nesnelerin acısını duyabiliyor musun?         

şiir duymanın canına kastetmiş bir duyumun sessizliğine büründüğünde

yüzünü saklamadan konuşmaya başlayabilir misin?