ufak tefek lisanlar biriktirdim kendime

bir çıkmazın ortasındaydım, bildim

sonu ardı belli olmayan akşamlar tanıdım

yarınlara çıkmayan bugünler ve

ertesi olmayan dünler yaşadım, yalındım

 

ilkbaharsız gözler ve saçlar vardı, görmeliydiniz

herkes birbirine merhametle koşardı

bir merhabayı esirgeyen insanların arasında

kendime yabancıydım, sana dost, sana sırdaş

sokaklar tanıdım, lambaları kördü, bunu bir kör gördü

benimle beraberdi adamın biri o akşam, yalındım...

 

saf ve biraz ahmak adamlar tanıdım, zararsız

sokağa silahsız çıktığımız zamanlardı,

tükenmez kalemler taşırdım ben

o zamanlar ben öyle tanınırdım, söylemiştim, yalındım

 

kalın harflerle, altı çizili cümleler kurardım

elimde sprey boya, duvarlarda çoğalırdı sevdam

kimseye düşman değildim, geleceğe dairdim

üstü çizilmiş biriydim çoğu zaman,

hiç umulmadık yerlerimden vuruldum

ve her defasında geriye kalandım, akşamdım

hiç öyle olsun istememiştim oysa...

Aldandım…