ufak tefek lisanlar biriktirdim kendime
bir çıkmazın ortasındaydım, bildim
sonu ardı belli olmayan akşamlar tanıdım
yarınlara çıkmayan bugünler ve
ertesi olmayan dünler yaşadım, yalındım
ilkbaharsız gözler ve saçlar vardı, görmeliydiniz
herkes birbirine merhametle koşardı
bir merhabayı esirgeyen insanların arasında
kendime yabancıydım, sana dost, sana sırdaş
sokaklar tanıdım, lambaları kördü, bunu bir kör gördü
benimle beraberdi adamın biri o akşam, yalındım...
saf ve biraz ahmak adamlar tanıdım, zararsız
sokağa silahsız çıktığımız zamanlardı,
tükenmez kalemler taşırdım ben
o zamanlar ben öyle tanınırdım, söylemiştim, yalındım
kalın harflerle, altı çizili cümleler kurardım
elimde sprey boya, duvarlarda çoğalırdı sevdam
kimseye düşman değildim, geleceğe dairdim
üstü çizilmiş biriydim çoğu zaman,
hiç umulmadık yerlerimden vuruldum
ve her defasında geriye kalandım, akşamdım
hiç öyle olsun istememiştim oysa...
Aldandım…



